Στους περισσότερους φορολογικούς ελέγχους το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα έσοδα.
Βρίσκεται στις δαπάνες.
Όχι επειδή «λείπουν τιμολόγια».
Αλλά επειδή δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 22 του Νόμος 4172/2013.
Το κρίσιμο ερώτημα στον έλεγχο δεν είναι:
Υπάρχει παραστατικό;
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Αποδεικνύεται η επιχειρηματική σκοπιμότητα;
Για να εκπέσει μια δαπάνη πρέπει:
✔ Να εξυπηρετεί το συμφέρον της επιχείρησης
✔ Να αντιστοιχεί σε πραγματική συναλλαγή
✔ Να έχει καταχωρηθεί ορθά στη χρήση
✔ Να αποδεικνύεται με νόμιμα στοιχεία
✔ Να έχει εξοφληθεί με τον προβλεπόμενο τρόπο.
Ένα μόνο κενό αρκεί για αναμόρφωση.

Τα 5 σημεία όπου «χτυπά» ο έλεγχος

1️⃣ Δαπάνες χωρίς τεκμηρίωση σκοπού Γεύματα, μετακινήσεις, παροχές — χωρίς σαφή σύνδεση με δραστηριότητα.
2️⃣ Προσωπικές δαπάνες μέσω εταιρείας Καύσιμα, έξοδα οικίας, μη συναφείς αγορές.
3️⃣ Νομοθετικά μη εκπιπτόμενες
Πρόστιμα, προσαυξήσεις, φόρος εισοδήματος (άρθρο 23 ΚΦΕ).
4️⃣ Μη ορθή εξόφληση
Μετρητά άνω του επιτρεπτού ορίου.
5️⃣ Ασυμφωνίες με ψηφιακά δεδομένα
Διασταυρώσεις μέσω ΑΑΔΕ και πλατφόρμας myDATA.

Σήμερα ο έλεγχος είναι ψηφιακός, συγκριτικός και βασισμένος σε δεδομένα.

• Το πραγματικό ρίσκο
• Η διαφορά μεταξύ:
  απλής λογιστικής καταχώρισης
  και ελεγκτικά τεκμηριωμένης δαπάνης είναι η διαφορά μεταξύ:
  ομαλής χρήσης και καταλογισμού με προσαυξήσεις.

Οι περισσότερες επιχειρήσεις δεν έχουν πρόβλημα λογιστικής.
Έχουν πρόβλημα ελεγκτικής προετοιμασίας

Η σωστή προσέγγιση
Η διαχείριση δαπανών πρέπει να γίνεται:
✔ Με προληπτικό έλεγχο
✔ Με εσωτερική αναμόρφωση πριν τον εξωτερικό έλεγχο
✔ Με τεκμηρίωση φακέλου
✔ Με στρατηγική αντιμετώπιση πιθανής αμφισβήτησης

Ο φορολογικός έλεγχος δεν είναι τυπική διαδικασία.
Είναι διαδικασία αξιολόγησης κινδύνου.

Συμπέρασμα
Οι εκπιπτόμενες δαπάνες δεν είναι λογιστικό θέμα.
Είναι θέμα στρατηγικής φορολογικής άμυνας.

Και εκεί ακριβώς διαφοροποιείται ο Σύμβουλος Φορολογικών Ελέγχων από τον απλό λογιστή