Φορολογικά Εργατικά Νέα

Παναγιώτης Παντελής – φοροτεχνικός

Σε συνεργασία με τον Ηλία Χατζηγεωργίου – Φοροτεχνικό, Αντιπρόεδρο Επιτροπής Λογιστών Ε.Ε.Α.

Ο Οκτώβριος πάντα χαρακτηρίζεται ως ένας μήνας με σχετικά φορτωμένες φορολογικές υποχρεώσεις, αφού είναι μήνας που υποβάλλεται το Φ.Π.Α. των επιχειρήσεων με απλογραφικά βιβλία μαζί με όλες τις υπόλοιπες φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις. Βέβαια, είναι ένας μήνας που δεν εμπεριέχει δηλωτικές υποχρεώσεις, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων, όμως έχει κάποιες άλλες παράπλευρες υποχρεώσεις σε σχέση με τους φορολογικούς ελέγχους, που θα τις αναλύσουμε ευθύς αμέσως και πηγάζουν κυρίως από τα θέματα των παραγραφών.

Αφορμή των προαναφερόμενων και σε συνδυασμό με την χθεσινή εγκύκλιο Ε.2057/2023 που υπενθυμίζει κάποια θέματα γύρω από τα ζητήματα των παραγραφών, αξίζει να κάνουμε μία επανάληψη στα βασικά θέματα της διαδικασίας διενέργειας φορολογικού ελέγχου σε σχέση με την σειρά που θα πρέπει να ακολουθηθεί από τον φορολογούμενο και τον αρμόδιο ελεγκτή της υπόθεσης γύρω από την υπόθεση του φορολογικού ελέγχου.

Η εν λόγω σειρά έχει ως εξής:

1. Η φορολογική αρχή γνωστοποιεί στο φορολογούμενο το γεγονός ότι υπάρχει φορολογικός έλεγχος σε αυτόν, αναφέροντας του τις ελεγχόμενες φορολογικές χρήσεις και το είδος του ελέγχου. Η εν λόγω γνωστοποίηση πλέον γίνεται μέσα από την εφαρμογή του taxis, για αυτό και θέλει προσοχή στο email επικοινωνίας του φορολογούμενου.

2. Στην ίδια γνωστοποίηση ο φορολογούμενος ενημερώνεται με σχετικό έγγραφο για τη δυνατότητα υπαγωγής στον Ν. 4512/2018 που έχει, όπου βάσει αυτού μπορεί να υποβάλλει οικειοθελώς τροποιητικές δηλώσεις μέχρι την κοινοποίηση των διαπιστώσεων ελέγχου, γνωστών και ως προσωρινών αποτελεσμάτων. Η εν λόγω γνωστοποίηση συνήθως κοινοποιείται μαζί με την εντολή ελέγχου.

3. Η φορολογική αρχή γνωστοποιεί στο φορολογούμενο το αίτημα παροχής πληροφοριών, στο οποίο του ζητά αναλυτικά τα έγγραφα που θα πρέπει να προσκομίσει, αλλά και ζητά πληροφορίες σχετικά με τον έλεγχο που διενεργείται. Με την κοινοποίηση του εν λόγω εγγράφου, το οποίο πολλές φορές είναι πολυσέλιδο, ουσιαστικά ξεκινά η διενέργεια του ελέγχου. Το αίτημα παροχής πληροφοριών μπορεί να συμπληρωθεί και με επιπλέον συμπληρωματικά αιτήματα παροχής πληροφοριών κατά τη διάρκεια του ελέγχου, τα οποία φυσικά θα πρέπει να κοινοποιηθούν στο φορολογούμενο με κάθε τρόπο. Πολλές φορές το εν λόγω αίτημα παροχής πληροφοριών δημιουργείται βάσει των στοιχείων που έχει συλλέξει και έχει επεξεργαστεί η φορολογική αρχή από τις τράπεζες και τις εταιρείες διαχείρισης επενδύσεων, για αυτό πολλοί το συνδυάζουν με την έκφραση «άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών». Όπως μπορεί να γίνει κατανοητό η εν λόγω φάση είναι πάρα πολύ σημαντική και μπορεί να κρατήσει για μεγάλο διάστημα, αφού ο ελεγχόμενος πρέπει να συλλέξει τα απαραίτητα έγγραφα και στοιχεία προκειμένου να μπορεί να απαντήσει σε σχέση με αυτά που τον ρωτά η φορολογική αρχή, η οποία με την σειρά της έχει ελέγξει προσεκτικά τα στοιχεία που έχει στην κατοχή της προκειμένου να δημιουργήσει ένα σωστό αίτημα παροχής πληροφοριών. Από την άλλη πλευρά, η φορολογική αρχή πρέπει να έχει τον κατάλληλο χρόνο ώστε να εξετάσει αναλυτικά τα στοιχεία και τους ισχυρισμούς που εξέθεσε μέσω υπομνημάτων ο ελεγχόμενος, προκειμένου να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα. Είναι περιττό να αναφέρουμε ότι οι 5 εργάσιμες ημέρες που αναφέρονται τυπικά στο αίτημα, είναι αδύνατον να τηρηθούν και από τις δύο πλευρές, αλλά αναφέρονται στα πλαίσια του άρθρου 14 του Ν. 4987/2022.

4. Μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης των στοιχείων που έχουν προσκομιστεί, εάν ο φορολογούμενος δεν κάνει χρήση του Ν. 4512/2018 δηλαδή δεν υποβάλλει οικειοθελώς τροποποιητικές δηλώσεις, η φορολογική αρχή κοινοποιεί στον φορολογούμενο το σημείωμα διαπιστώσεων ελέγχου και τις προσωρινές πράξεις προσδιορισμού φόρου. Όμως ο έλεγχος δεν τελειώνει εδώ, αφού με την κοινοποίηση των εν λόγω, χορηγείται στο φορολογούμενο περιθώριο τουλάχιστον 20 ημερών προκειμένου να εκθέσει τις απόψεις του και να προσκομίσει επιπλέον στοιχεία σχετικά με τα εν λόγω συμπεράσματα. Η εν λόγω φάση είναι παρόμοια με τη φάση Νο3 με τη μόνη διαφορά ότι ο φορολογούμενος πλέον δεν μπορεί να κάνει οικειοθελή δήλωση και η φορολογική αρχή θα πρέπει να καταλήξει στην επόμενη φάση των οριστικών πράξεων. Το περιθώριο των 20 ημερών είναι δεσμευτικό προς τη φορολογική αρχή, δηλαδή αν δεν καλυφθεί δεν μπορεί να προχωρήσει στην επόμενη φάση του ελέγχου.

5. Μετά το πέρας των τουλάχιστον 20 ημερών, και αφού εξετάσει τα όποια επιπλέον στοιχεία προσκομίστηκαν, η φορολογική αρχή κοινοποιεί στο φορολογούμενο τις οριστικές πράξεις προσδιορισμού φόρου, μαζί με την έκθεση ελέγχου που αναλύεται το όλο σκεπτικό των συμπερασμάτων. Παράλληλα με την κοινοποίηση των οριστικών πράξεων η φορολογική αρχή προχωρά στη βεβαίωση των ποσών, τόσο σε επίπεδο φόρων και προσαυξήσεων, αλλά και σε επίπεδο προστίμων και σχετικών ποινών. Φυσικά μετά τη βεβαίωση μπορεί να ακολουθηθεί ότι προβλέπεται στον κώδικα είσπραξης δημοσίων εσόδων ως προς τη λήψη μέτρων είσπραξης, αν ο φορολογούμενος δεν τα πληρώσει ή δεν θα ρυθμίσει με όποια σχετική δυνατότητα του δίνεται από το νόμο.

6. Μετά την κοινοποίηση των οριστικών πράξεων, ο φορολογούμενος έχει το δικαίωμα να προσφύγει με ένδικα μέσα καταθέτοντας σχετική προσφυγή κατά των βεβαιωμένων πράξεων. Το περιθώριο για άσκηση αυτού του δικαιώματος είναι 30 ημερολογιακές ημέρες, που μετρούν από την επόμενη της ημέρας κοινοποίησης των οριστικών πράξεων. Για την άσκηση της προσφυγής δεν υπάρχει απαιτούμενο ποσό που θα πρέπει να πληρωθεί, ούτε πληρώνεται κάποιο παράβολο. Η ενδικοφανής προσφυγή απευθύνεται αναγκαστικά προς τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών η οποία έχει περιθώριο 120 ημερών να απαντήσει στην προσφυγή δικαιώνοντας ή εν μέρει δικαιώνοντας ή απορρίπτοντάς τους ισχυρισμούς του προσφεύγοντος φορολογούμενου. Η απάντηση της Δ.Ε.Δ είναι δεσμευτική προς τη φορολογική αρχή και δεν μπορεί να την αντικρούσει. Όμως η φορολογική αρχή έχει υποχρέωση να εκθέσει τις απόψεις της στην Δ.Ε.Δ προκειμένου να τη βοηθήσει να καταλήξει σε συμπεράσματα σχετικά με τους ισχυρισμούς του φορολογούμενου. Σε περίπτωση που παρέλθουν οι 120 ημέρες και η Δ.Ε.Δ δεν έχει απαντήσει στην προσφυγή, θεωρείται ότι έχει κάνει σιωπηρή απόρριψη της προσφυγής. Ο φορολογούμενος αν διαφωνεί με την απάντηση της Δ.Ε.Δ ή αν υπήρξε σιωπηρή απόρριψη, διατηρεί το δικαίωμα να προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια εντός 30 ημερών, από την ημέρα της κοινοποίησης της απάντησης ή από την ημέρα που παρήλθαν οι 120 ημέρες αν έγινε σιωπηρή απόρριψη.

Όλη η διαδικασία που αναλύσαμε προηγουμένως θα πρέπει να γίνεται τηρώντας αρχικά τον αυστηρό κανόνα των παραγραφών, ο οποίος αναφέρει μέχρι πότε η ελεγκτική αρχή έχει δικαίωμα να κοινοποιήσει πράξεις προσδιορισμού φόρου, πρόστιμα κλπ. Ο γενικός κανόνας εδώ και αρκετά χρόνια είναι ο κανόνας της πενταετίας που μετρά από το έτος υποβολής της δήλωσης και μετά. Για να υπολογιστεί πότε παραγράφεται ένα έτος, αρκεί να προσθέσουμε 5 έτη στο έτος υποβολής της δήλωσης. Δηλαδή οι δηλώσεις για την χρήση 2017 υποβάλλονταν το 2018 συν 5 έτη, άρα το 2017 παραγράφεται στις 31/12/2023. Βέβαια θα πρέπει να τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα που προαναφέραμε σχετικά με τις προσωρινές και τις οριστικές πράξεις και έτσι για αυτό ο Οκτώβριος είναι «ζεστός» μήνας ελεγκτικά, αφού αρχίζει και μειώνεται ο χρόνος για όλους, ελεγκτές και ελεγχόμενους.

Φυσικά υπάρχουν και περιπτώσεις που εξαιρείται ο γενικός κανόνας, οι οποίες αναλύονται στο άρθρο 36 του Ν. 4987/2022 (ΚΦΔ), αν μιλάμε για υποθέσεις χρήσεων 2019 και μετά. Αντίστοιχα στο άρθρο 36 του Ν. 4174/2013, όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή τους με τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 32 του ν.4646/2019, αναλύονται οι εξαιρέσεις για τις χρήσεις 2014-2018. Περαιτέρω ανάλυση για αυτές τις περιπτώσεις δόθηκε με την χθεσινή εγκύκλιο Ε.2057/2023.

Διαβάζοντας κάποιος τις εν λόγω διατάξεις μπορεί να καταλάβει ότι ένα από τα κρισιμότερα σημεία για την παραγραφή είναι το πότε υποβλήθηκε η αρχική, αλλά και η όποια συμπληρωματική φορολογική δήλωση. Επίσης κρίσιμο για το πως κρίνεται ότι προέκυψαν νέα στοιχεία στη διάθεση της φορολογικής αρχής και ποια είναι αυτά, καθώς και από το αν υπάρχουν περιπτώσεις φοροδιαφυγής. Σε κάθε περίπτωση το μέγιστο διάστημα στο οποίο μπορεί να επεκταθεί η φορολογική αρχή μπορεί να φτάσει τα δέκα έτη από τη λήξη του έτους εντός του οποίου λήγει η προθεσμία υποβολής δήλωσης.

Καλό Σαββατοκύριακο και καλή αυτοδιοίκητή ψήφο σε όλους. Όλοι οι υποψήφιοι να έχουν όσο το δυνατόν καλύτερη επιτυχία, βέβαια με το 2% της χώρας να είναι υποψήφιο, προφανώς και δεν γίνεται να πετύχουν όλοι!

Πηγή

Του Γιώργου Δαλιάνη, με τη συνεργασία της Νίκης Χατζοπούλου (δικηγόρου της Artion A.E.),

Παρατηρούμε συχνά ότι στην προσπάθεια προσδιορισμού διαφυγόντων εσόδων, οι ελεγκτικές αρχές σε πολλές περιπτώσεις επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο είτε εφαρμόζοντας μεθόδους ελέγχου για τις οποίες δεν έχουν δοθεί οδηγίες εφαρμογής τους μέσω κατευθυντήριων εγκυκλίων είτε επεκτείνοντας αυθαίρετα τον έλεγχο σε αντικείμενα για τα οποία δεν έχει εκδοθεί εντολή ελέγχου.

Στον παρόν άρθρο θα αναλύσουμε ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

Πλημμελής εφαρμογή έμμεσων τεχνικών ελέγχου
Όπως είναι γνωστό οι έμμεσες τεχνικές ελέγχου προβλέπονται στο άρθρο 27 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4174/2013). Ωστόσο, με βάση την ίδια τη διάταξη προκειμένου να εφαρμοσθούν οι τεχνικές αυτές (οι οποίες απλώς κατονομάζονται στην ως άνω διάταξη του νόμου), θα πρέπει να έχει προηγηθεί η έκδοση απόφασης του Γενικού Γραμματέα στην οποία να προσδιορίζονται οι λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής τους, διαδικασία που υπαγορεύεται από την αρχή της χρηστής διοίκησης και της ασφάλειας δικαίου, διότι δεν νοείται να έρχεται ο φορολογούμενος αντιμέτωπος με μία διαδικασία, της οποίας τους κανόνες δεν γνωρίζει εκ των προτέρων.

Πιο συγκεκριμένα, Βάσει του άρθρου 27 του ν. 4174/2013 ορίζεται ότι:

«1. Η Φορολογική Διοίκηση δύναται να προβαίνει σε εκτιμώμενο, διορθωτικό ή προληπτικό προσδιορισμό της φορολογητέας ύλης και με την εφαρμογή μιας ή περισσοτέρων από τις κατωτέρω τεχνικές ελέγχου:

α) της αρχής των αναλογιών,

β) της ανάλυσης ρευστότητας του φορολογούμενου,

γ) της καθαρής θέσης του φορολογούμενου,

δ) της σχέσης της τιμής πώλησης προς το συνολικό όγκο κύκλου εργασιών και

ε) του ύψους των τραπεζικών καταθέσεων και των δαπανών σε μετρητά.

Με τις ως άνω τεχνικές μπορούν να προσδιορίζονται τα φορολογητέα εισοδήματα των φορολογουμένων, τα ακαθάριστα έσοδα, οι εκροές και τα φορολογητέα κέρδη των υπόχρεων βάσει των γενικά παραδεκτών αρχών και τεχνικών της ελεγκτικής.

2 Με απόφαση του Γενικού Γραμματέα καθορίζονται το ειδικότερο περιεχόμενο τεχνικών ελέγχου της παραγράφου 1, ο τρόπος εφαρμογής τους και κάθε σχετικό θέμα για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου».

Όπως είναι γνωστό, μέχρι στιγμής, από τις προβλεπόμενες στο ως άνω άρθρο τεχνικές έχουν δοθεί οδηγίες ως προς την εφαρμογή μόνο των τριών εξ αυτών, με βάση την ΠΟΛ 1050/17.2.2014 «Καθορισμός του περιεχομένου και του τρόπου εφαρμογής των τεχνικών ελέγχου των περιπτώσεων β΄, γ΄ και ε΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 27 ν 4174/2013 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 170) για τον διορθωτικό προσδιορισμό της φορολογητέας ύλης φορολογουμένων φυσικών προσώπων με μεθόδους εμμέσου προσδιορισμού».

Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να εφαρμόζουν οι ελεγκτικές αρχές τεχνικές που προβλέπονται μεν από την ως άνω διάταξη, για τις οποίες όμως δεν έχουν εκδοθεί οι απαραίτητες εφαρμοστικές εγκύκλιοι, με αποτέλεσμα οι φορολογικές αρχές να καταφεύγουν σε μεθόδους που αγγίζουν ή και ξεπερνούν τα όρια του αυτοσχεδιασμού.

Εσφαλμένη διαδικασία ως προς την εφαρμογή των έμμεσων τεχνικών
Περαιτέρω, με βάση το άρθρο 5 της ως άνω ΠΟΛ 1050/17.2.2014 (όπως αντικαταστάθηκε με την ΠΟΛ.1094/7.4.2014) ορίζεται ότι «Όταν διενεργείται προσδιορισμός φορολογητέας ύλης με μεθόδους εμμέσου προσδιορισμού, εφαρμόζεται η τεχνική ελέγχου που επιλέγεται με αιτιολογημένη απόφαση του Προϊστάμενου της Δ.Ο.Υ. ή του Ελεγκτικού Κέντρου που εκδίδεται από κοινού με τον υποδιευθυντή και τον προϊστάμενο του τμήματος έλεγχου, μετά από εισήγηση του υπαλλήλου που φέρει την εντολή ελέγχου, αξιολογώντας τα στοιχεία που η ελεγκτική υπηρεσία έχει στη διάθεσή της».

Συνεπώς, θα πρέπει να έχει εκδοθεί η ως άνω απόφαση προκειμένου να προβούν οι ελεγκτικές αρχές στην εφαρμογή έμμεσης τεχνικής ελέγχου, ειδάλλως συντρέχει περίπτωση υπέρβαση εξουσίας και αναρμοδιότητας των ελεγκτικών οργάνων, καθώς η επιλογή της μεθόδου ελέγχου θα πρέπει να στηρίζεται σε αιτιολογημένη απόφαση, όπως ορίζει και η ανωτέρω διάταξη, απαίτηση που εκτός από διαδικαστικό και τυπικό χαρακτήρα (σχετικά με την αρμοδιότητα του οργάνου και τον τρόπο έκδοσης των διοικητικών πράξεων), έχει προεχόντως ουσιαστικό χαρακτήρα, καθώς τυχόν εσφαλμένη-ακατάλληλη μέθοδος θα οδηγήσει νομοτελειακά σε εσφαλμένα συμπεράσματα.

Σχετικώς, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών έχει πάρει θέση και έχει ακυρώσει σε πολλές περιπτώσεις καταλογισμούς λόγω μη τήρησης των διαδικασιών χαρακτηριστική δε ανάμεσα σε πολλές αποφάσεις που έχουν εκδοθεί είναι η υπ’ αριθ. 1570/2019 (ΔΕΔ Αθήνας).

Πεδίο εφαρμογής έμμεσων τεχνικών ελέγχου
Οι υποθέσεις στις οποίες μπορούν να εφαρμοσθούν οι έμμεσες τεχνικές ελέγχου ορίζονται περιοριστικά (κλειστός αριθμός υποθέσεων – “numerus clausus”) στην ΠΟΛ 1050/17.2.2014. Συγκεκριμένα, με βάση το άρθρο 3 της ως άνω ΠΟΛ ορίζεται ότι:

«Στον τρόπο και στη διαδικασία ελέγχου που ορίζεται με την απόφαση αυτή, μπορούν να υπαχθούν:

1) οι ανέλεγκτες υποθέσεις φορολογίας εισοδήματος φορολογουμένων φυσικών προσώπων, που αναφέρονται στο άρθρο 28 του ν.4172/2013, για τα φορολογικά έτη που αρχίζουν από 1/1/2014 και μετά,

2) οι ανέλεγκτες υποθέσεις φορολογίας εισοδήματος φορολογουμένων φυσικών προσώπων για διαχειριστικές περιόδους που έληγαν πριν την έναρξη εφαρμογής των διατάξεων του ν.4172/2013 για τις οποίες δεν είχε γίνει έναρξη ελέγχου μέχρι 31/12/2013 (σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 66 του ν.4174/2013), και συντρέχει μία ή περισσότερες από τις πιο κάτω περιπτώσεις:

α) υφίσταται αδικαιολόγητος πλουτισμός (περιουσιακά στοιχεία και καταθέσεις),

β) παρουσιάζονται μεγάλες δαπάνες που δεν δικαιολογούνται από τα δηλωθέντα εισοδήματα του φορολογούμενου φυσικού προσώπου(ατομικά και οικογενειακά),

γ) Είναι μέλη εταιρειών (οποιασδήποτε μορφής) με ζημιογόνα αποτελέσματα,

δ) δεν τηρούνται ή δεν επιδεικνύονται τα βιβλία και τα στοιχεία ΚΒΣ/Κ.Φ.Α.Σ.,

ε) υφίστανται πληροφορίες για παράνομα ή/και αδήλωτα εισοδήματα/αγορές/ δαπάνες (επαγγελματικές, ατομικές, οικογενειακές).

Στις πιο πάνω υποθέσεις περιλαμβάνονται και αυτές για τις οποίες μία ή περισσότερες πηγές εισοδήματος (του φορολογούμενου ή του/της συζύγου) παραμένουν ανέλεγκτες».

Συνεπώς, η ελεγχόμενη υπόθεση θα πρέπει να εντάσσεται σε μία ή και περισσότερες κατηγορίες που ρητά απαριθμούνται ανωτέρω, προκειμένου οι ελεγκτικές αρχές να μπορούν να εφαρμόσουν έμμεσες τεχνικές ελέγχου.

Υπέρβαση αντικειμένου εντολής ελέγχου – Πλημμελής κατά περιεχόμενο εντολή ελέγχου
Με βάση το  άρθρο 25 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας ορίζεται το ελάχιστο περιεχόμενο της κοινοποιούμενης στον φορολογούμενο εντολής ελέγχου.

Πιο συγκεκριμένα, ορίζεται ότι: «1. Ο οριζόμενος ή οι οριζόμενοι από τη Φορολογική Διοίκηση, για τη διενέργεια του φορολογικού ελέγχου, υπάλληλος ή υπάλληλοι φέρουν έγγραφη εντολή διενέργειας επιτόπιου φορολογικού ελέγχου, η οποία έχει εκδοθεί από τον Γενικό Γραμματέα ή από εξουσιοδοτημένα από αυτόν όργανα της Φορολογικής Διοίκησης και η οποία περιλαμβάνει τουλάχιστον τα εξής:

α) τον αριθμό και την ημερομηνία της εντολής,

β) το ονοματεπώνυμο του υπαλλήλου ή των υπαλλήλων στους οποίους, ανατεθεί ο φορολογικός έλεγχος,

γ) το ονοματεπώνυμο ή την επωνυμία, τη διεύθυνση και τον αριθμό φορολογικού μητρώου του φορολογούμενου, αν αυτός έχει αποδοθεί στον φορολογούμενο,

δ) τη φορολογική περίοδο ή υπόθεση και το είδος φορολογίας που αφορά ο φορολογικός έλεγχος,

ε) τη διάρκεια του φορολογικού ελέγχου, και

στ) το χαρακτηρισμό «πλήρης» ή «μερικός» έλεγχος, κατά περίπτωση».

Πολύ συχνά παρατηρείται το φαινόμενο όπου, ενώ έχει ξεκινήσει ένας φορολογικός έλεγχος με βάση μία συγκεκριμένη εντολή ελέγχου, κατά τη διάρκειά του είτε επεκτείνεται σε άλλα αντικείμενα από αυτά που αναγράφονται στην εντολή είτε εφαρμόζονται έμμεσες τεχνικές, χωρίς την κοινοποίηση συμπληρωματικής εντολής που να προσδιορίζει την ελεγκτική αρμοδιότητα των οργάνων.

Στα πλαίσια αυτά, έχει πολύ συχνά παρατηρηθεί το φαινόμενο να καταλογίζονται από τις ελεγκτικές αρχές τέλη χαρτοσήμου ή ΦΠΑ, ενώ η εκδοθείσα εντολή ελέγχου ορίζει ως αντικείμενο φορολογίας το εισόδημα (βλ. ΔΕΔ Αθήνας 559/2019). .

Καταλογισμός φόρων και τελών χαρτοσήμου από δοσοληπτικούς λογαριασμούς χωρίς έλεγχο των βιβλίων της εταιρείας
Όπως έχουμε αναλύσει και σε προηγούμενη αρθρογραφία μας, για την επιβολή τέλους χαρτοσήμου επί καταθέσεων ή αναλήψεων πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά οι παρακάτω προϋποθέσεις:

α) εγγραφή στα βιβλία εμπορικής εταιρείας ή επιχείρησης εν γένει περί καταθέσεως χρημάτων από εταίρους, μετόχους ή άλλα πρόσωπα ως προς τις επιχείρησης αυτές ή περί αναλήψεως χρημάτων από αυτές. Η κατάθεση ή η ανάληψη χρημάτων πρέπει να προκύπτει μόνο από αυτή ταύτη εγγραφή στα βιβλία και όχι από άλλη έγγραφη σύμβαση ή από συνεκτίμηση άλλων γεγονότων (Διοικ. Πρωτ. Αθ. 7077/1983),

β) τα βιβλία της εμπορικής εταιρείας ή επιχείρησης, στα οποία γίνεται η εγγραφή περί καταθέσεως ή αναλήψεως χρημάτων, πρέπει να είναι βιβλία επίσημα, δηλαδή, βιβλία θεωρημένα από την αρμόδια Φορολογική Αρχή (ΔΟΥ) (ΣτΕ 2493/1994),

γ) η εγγραφή στα βιβλία να μην ανάγεται σε σύμβαση, πράξη ή συναλλαγή, η οποία είχε υποβληθεί προηγουμένως στα οικεία αναλογικά τέλη χαρτοσήμου ή είχε απαλλαγεί νομίμως από αυτά,

δ) η κατάθεση ή η ανάληψη χρημάτων να γίνεται χωρίς κατ’ ανάγκη μνεία της αιτίας της κατάθεσης ή της ανάληψης, εκτός εάν ο φορολογούμενος αποδείξει, ότι η εγγραφή στα βιβλία αφορά σύμβαση, πράξη ή συναλλαγή, η οποία υποβλήθηκε στο οικείο τέλος χαρτοσήμου ή απαλλάχθηκε νομίμως από το τέλος αυτό (Σ.τ.Ε 1767/1992, 1039/1996, 4463/1997).

Ως ορίζεται στις διατάξεις του Κ.Ν.Τ.Χ. και έχει κριθεί από την νομολογία, βασική προϋπόθεση και αρχή της φορολογίας χαρτοσήμου είναι η ύπαρξη εγγραφής στα βιβλία περί καταθέσεως ή αναλήψεως χρημάτων υπό εταίρων ή μετόχων.

Ως ‘’βιβλία’’ των επιτηδευματιών, στα οποία αναφέρεται η, κατά τα’ ανωτέρω, εγγραφή, νοούνται, γενικά, τα βιβλία εκείνα, δια των οποίων παρακολουθούνται οι συναλλαγές της επαγγελματικής δραστηριότητας των επιτηδευματιών, φυσικών ή νομικών προσώπων.

Εάν ο φορολογικός έλεγχος, στα πλαίσια ελέγχου φυσικού προσώπου-μετόχου/εταίρου, δεν αναζήτησε τα βιβλία της εταιρείας με σχετική πρόσκληση, ώστε να διαπιστώσει την ύπαρξη σχετικών εγγραφών στα βιβλία αυτής, που να στοιχειοθετούν καταλογισμό χαρτοσήμου ως καταθέσεις/αναλήψεις μετόχου ή με τη μορφή δανειακής σύμβασης, δεν μπορεί να προβεί σε καταλογισμό τελών χαρτοσήμου παρεμπιπτόντως.

Συνεπώς, βάσει των προϋποθέσεων που θέτουν οι διατάξεις του χαρτοσήμου, δεν δύναται να επιβληθεί χαρτόσημο σε δοσοληψίες μεταξύ εταιρείας και μετόχου εφόσον δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη των απαιτούμενων εγγραφών στα βιβλία (βλ. και ΔΕΔ 348/2019).

Από όλα τα ανωτέρω συμπεραίνουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις οι φορολογικοί έλεγχοι πάσχουν ως προς την διαδικασία διενέργειάς τους και καταλήγουν σε μη νόμιμες πράξεις προσδιορισμού φόρων και τελών. Ευτυχώς, στις περισσότερες των περιπτώσεων οι φορολογούμενοι δικαιώνονται ενώπιον της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών και αποφεύγουν την προσφυγή στα Διοικητικά Δικαστήρια.

Δείτε το άρθρο και στο Capital.gr.

O κ. Γιώργος Δαλιάνης είναι Διευθύνων Σύμβουλος της Artion Α.Ε. & Ιδρυτής του Ομίλου Artion, Οικονομολόγος – Φοροτεχνικός.

H κα Νίκη Χατζοπούλου είναι Δικηγόρος LL.M. & Διαμεσολαβήτρια, συνεργάτης της Artion Α.Ε..

Πηγή: ARTION Α.Ε.